Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/5994 K.2011/7115

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kadının kendi boşanma davası ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü. 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının ziynet alacağına ilişkin temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-davacı kadının kendi boşanma davasına yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden ; davalı-davacı kadının Mart 2008 ayında ortak çocuğa iki-üç aylık hamile iken ; ortak konuttan eşine küserek ayrıldığı ve baba evine gittiği; ortak çocuğun doğumunu baba evinde gerçekleştiği ; davacı-davalı kocanın , eşinin hamileliği ile ilgilenmediği gibi, çocuğunu doğumdan sonra bile görmediği anlaşılmaktadır.

Davacı-davalı koca kendi açtığı boşanma davasından 06.01.2009 tarihinde feragat etmiş ; böylece feragat tarihinden önceki eşinin kusurlu davranışlarını affetmiş , en azından hoşgörmüş duruma düşmüştür. Bu durumda davalı-davacı kadına bir kusur yüklenemez. Ancak , davacı-davalı kocanın yukarıda açıklanan kusurlu davranışları sonucu evlilik birliğinin temelinden sarsıldığının kabulü gerekir.

Bu nedenle davalı-davacı kadının davasının kabulüyle boşanmaya karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmiş olması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.