Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/23127 K.2012/3769

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, ret edilen boşanma davası ve ziynetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı kadının çeyiz ve ziynet eşyaları ile ilgili usulüne uygun olarak açılmış bir davasının bulunmadığının ve sonradan harç tamamlatılmasının talebe dava niteliği kazandırmayacağının anlaşılmasına göre, mahkemenin davalı kadının çeyiz ve ziynet talepleri yönünden hüküm kurmaması doğru olup, davacının çeyiz ve ziynetlere yönelik temyiz itirazları bu nedenle yersizdir.

2-Davacının boşanma davasının reddine ilişkin temyizine gelince;

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı kocanın, eşine şiddet uyguladığı, davalının da evden ayrılırken eşyalara zarar verdiği, gerçekleşen bu durum karşısında Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/2)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.