Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/12964 K.2013/410

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı kadın tam kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı kocanın nafaka dosyasından da anlaşıldığı üzere eşine hakaret ettiği ve birlik görevlerini yerine getirmediği, buna karşılık davalı kadının ise mahkemenin de kabulünde olduğu üzere müşterek evin kapı kilidini değiştirdiği, kızlarının okulunu bitirmesi halinde kocasını boşayacağını söylediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda, her iki taraf da eşit kusurlu kabul edilmelidir. Eşit kusur halinde de, Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi uyarınca boşanma kararı verileceğinden; mahkemece, boşanma kararı verilmesi doğru olmakla birlikte, davalı kadının tam kusurlu olduğuna ilişkin gerekçesi doğru olmamıştır.

Hukuk usulü Muhakemeleri Kanunun 438/son maddesi uyarınca karar usule ve kanuna uygun olup da gösterilen gerekçe doğru bulunmazsa gerekçe değiştirilerek ve düzeltilerek onanacağından; mahkemenin kusur belirlemesine ilişkin karar gerekçesinin değiştirilerek boşanma kararının onanmasına karar verilmesi gerekmiş ve davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.