Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/1431 K.2012/21213

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; taraflar arasında görülen ve ret ile sonuçlanan boşanma davasından sonraki fiili ayrılık döneminde, davacı kocanın başka kadınla yaşamaya başladığı, davalı kadının ise eşine hakaret ettiği, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmesi doğru değil ise de, Türk Medeni Kanununun 166/son maddesi koşulları oluştuğuna göre boşanma hükmü sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan, hükmün kusur belirlemesine yönelik gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiş ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma davası içinde talep edilen tazminat talepleri boşanmanın fer’i niteliğinde olup, harca tabi değildir. Davalının bu talepler için karşı dava açmasına da gerek bulunmamaktadır. Hal böyleyken davalı kadının maddi-manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) isteği hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Davalı kadın cevap dilekçesinde çocuklarına muhtaç hale geldiğini belirterek nafaka talebinde bulunmuştur. Bu talep yoksulluk nafakası istemini de kapsadığından davalının yoksulluk nafakası istemi ile ilgili olumlu-olumsuz karar verilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.