Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/22074 K.2013/8087

Taraflar arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, ölen davacının mirasçıları ve davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okundu gereği görüşülüp düşünüldü: 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davalı eş yararına yargılama sırasında 13.10.2011 tarihli oturumda ara kararıyla takdir edilen tedbir nafakasının, davacı (koca)'nın ölüm tarihi olan 20.4.2012 gününe kadar devam edeceğinin tabi bulunmasına göre ölenin mirasçılarının temyiz itirazları yersizidir. 2- Davalının temyiz itirazlarına gelince:

Dava, 10.8.2011 tarihinde açılmış, davacı (koca) yargılama sırasında 20.4.2012 tarihinde ölmüştür.

Davacının, davalıyla evlenmeden önce evlenme teklifinde bulunduğu akrabası olan bir başka kadının müşterek konuta gelip gitmesine izin verdiği, bu kadınla sürekli olarak görüştüğü, bu kadının ortak evde davalının da bulunduğu ortamlarda “rahat” tavırlar göstermesine, kucağına oturmasına göz yumduğu, davacının, sözü edilen bu kadın ve eski eşiyle birlikte ortak konutta zaman zaman içki içtiği, davalıyı “sen ne biçim kadınsın, cahil, köylü” şeklinde sözler sarfederek aşağıladığı ve ona fiziki şiddet uyguladığı; davalının da; kocasına “bana sen lazım değilsin paran lazım” şeklinde sözler söylediği,

kocası öldüğünde yurtdışındaki maaşının kendisine kalıp kalmayacağını sorduğu ve kocası saldırınca onun da kocasına saldırdırarak fiziki şiddete yeltendiği yapılan soruşturma ve toplanan delilerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre, evlilik birliğinin davacının ağırlıklı kusuru sonucu temelinden sarsıldığı, davalının davacıya göre az kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyleyken, tarafların “eşit kusurlu” kabul edilmesi ve bu yönde tespit kararı verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUC