Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/26258 K.2013/23779

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından hükmün kusura ilişkin gerekçesi, maddi tazminat ile tedbir ve iştirak nafakasının miktarı, manevi tazminat ile tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin reddi yönünden; davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 22.10.2012 günü duruşmalı temyiz eden davacı-davalı M.B.ile vekili Av. E.B.ve karşı taraf temyiz eden davalı-davacı K.O.

B. ile vekili Av. Ş.T.geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece “ evi terkeden” davalı-karşı davacı kocanın tam kusurlu olduğu kabul edilerek, kocanın karşı davasının reddine ve davacı-karşı davalı kadının davasının kabulü ile boşanmaya kararı verilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda “ başka kadınlarla internet ortamında mesajlaşan ve başka bir kadınla otelde aynı odada konaklayarak sadakat yükümlülüğüne aykırı davranan” davalı-karşı davacı kocanın tam kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece davalı kocanın tam kusurlu olduğuna ilişkin tespiti ve boşanma hükmü sonucu itibariyle doğru olmakla birlikte, kocaya atfedilen kusurun niteliğinde hataya düşüldüğünden boşanma hükmünün gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK.md.438/son) ve tarafların aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı-karşı davalı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davacı-karşı davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.