Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/4767 K.2012/24241

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "ziynet alacağı" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından; her iki boşanma davası ve ziynet alacağı yönünden, davalı-davacı koca tarafından ise; nafakalar ve velayet yönünden, temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının ziynet alacağı davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının reddedilen kendi boşanma davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı kocanın eşini sürekli küçük gördüğü, eşine defalarca "çek git, bana gelecek çok insan var" dediği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı da dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kadının da davasının kabulüyle boşanmaya (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davasının reddi doğru bulunmamıştır.