Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12266 K.2013/26093

Taraflar arasındaki "boşanma", "ziynet alacağı" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, boşanma ve ziynet alacağına ilişkin her iki davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı-karşı davacı kocanın müşterek konutu terk ederek eşiyle birlikte yaşamaktan kaçındığı ve telefon görüşmesinde ve gönderdiği mesajlarla eşini tehdit ettiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-karşı davalı (kadın) dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadının boşanma davasının kabulü (TMK.md.166/1) gerekirken, reddi doğru bulunmamıştır.

2-Ziynet alacağına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Dinlenen tanık beyanlarıyla; niteliği gereği davacı-karşı davalı kadına ait sayılması gereken ziynet eşyası niteliğindeki dört adet altın bileziğin, koca tarafından alınıp kadına iade edilmediği vakıası kanıtlanmıştır. Davacı-karşı davalı kadın ziynet alacağı talebinin haklılığını tanık deliliyle kanıtladığına göre; davasını ispat için yemin deliline başvurmasına ihtiyacı kalmamıştır. Bu sebeple; mahkemece davalı-davacıya yemin teklif etme hakkının hatırlatılması ve yemin teklif etmeyeceğine ilişkin beyanı esas alınarak talebinin reddi doğru olmamıştır. Bu durumda, kadının ziynet alacağına ilişkin talebinin (davacının) kabulüne karar verilmesi gerekirken; yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.