Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/19064 K.2014/1290

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, her iki dava ve kişisel ilişki süresi yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından da, nafakaların miktarları, ayrılık süresince kendisi için nafakaya hükmedilmemiş olması ve ziynetlerle ilgili talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma sebebi ispatlanmış olup, bu sonuca ulaşılmasında tarafların her ikisinin de aynı oranda kusurlu olduklarının anlaşılmasına ve her iki davanın kabulü suretiyle tarafların bir yıl süreyle ayrılıklarına karar verilmiş bulunmasına, tesis edilen kişisel ilişkinin de ayrılık süresince geçerli olmak üzere düzenlenmiş bulunmasına göre, davacı-davalı (koca)'nın tüm, davalı-davacı (kadın)'ın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı, birleştirilen boşanma davasında, tedbir nafakası dışında yoksulluk nafakası da talep etmiştir. Boşanmadan sonra nafaka istenmiş olması, davanın ayrılıkla sonuçlanması durumunda ayrılık süresince nafaka isteğini içerir. Boşanma davaları, ayrılıkla neticelendiğine göre, davalı-davacı (kadın) yararına takdir edilen nafakanın, ayrılık süresince devamına karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmadan kadın lehine hükmedilen nafakanın kararın kesinleşmesi ile sınırlandırılması doğru bulunmamıştır.