Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/20182 K.2014/2677

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de, yapılan soruşturma vc toplanan delillerden; davalı kadının, sık sık müşterek haneyi terk ettiği, aşırı kıskançlık gösterdiği, gittiği yerler hususunda eşine gerçeği söylemediği, buna karşılık davacı kocanın da, eşini manevi bağımsızlığı olmayan evde oturmaya zorladığı, gözündeki rahatsızlığı bahane ederek eşini baba evine bıraktığı ve karısına hitaben küçük düşürücü sözler söyleyen annesinin bu eylemine sessiz kaldığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit derecede kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Hal böyle iken davalının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; davalının, davacı ile aynı oranda kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı bu sebeple sonucu itibarıyla doğru olup, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi değiştirilmek (HUMK.md.438/son) suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş ve davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Davalı kadının boşanmaya neden olan olaylarda ağır kusurlu olduğu gerçekleşmediğine ve boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği de sabit olduğuna göre, davalı kadın yararına uygun miktarda yoksulluk nafakasına (TMK.md.175) hükmedilmesi gerekirken, davalının davacıya nazaran daha ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle davalı kadının yoksulluk nafakası isteğinin reddi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.