Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/6214 K.2013/18800

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından kusur belirlemesi, velayet, tedbir nafakaları, koca lehine verilen tazminatlar ve kendi tazminatları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden, davacı kocanın eşine şiddet uyguladığı, sürekli hakaret ettiği, eşinin ailesine karşı olumsuz davranışlar içerisinde olduğu, eşinin babasını tehdit ettiği , davalı kadının da sık sık eşine küsüp ailesinin yanına gittiği, barışmak için maddi taleplerde bulunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu hale göre boşanmaya neden olan olaylarda davacı kocanın daha ziyade kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Kusur durumu böyleyken, mahkemenin davalı kadını asli kusurlu kabul etmesi ve davacı koca yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi şartları oluşmadığı halde maddi-manevi tazminata hükmetmesi ve davalı kadının maddi -manevi tazminat taleplerini reddetmesi isabetsiz olmuştur.

2- Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın ve yanında kalan müşterek çocuk yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3- Velayeti davacı babaya verilen müşterek çocuk E. 10.04,1998 doğumlu olup, bilgi ve görüşüne başvurulan bilirkişi tarafından tespit edilen beyanında annesini istediğini söylediği ve halen annesinin yanında kaldığı anlaşılmaktadır. Çocuk Haklarının Kulanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3 ve 6. maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi gözönüne alınıp idrak çağındaki çocuğun görüşüne ve tercihine önem verilerek velayetinin anneye verilmesi gerekirken yazılı şekilde annenin sigara kullandığı gerekçesiyle babaya verilmesi doğru olmamıştır.