Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/7385 K.2013/20170

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılama, toplanan delillerle, davacı-davalı kadının davalı-davacı kocanın ailesini istemediği, küçümsediği, "oğlunu al yat" diyerek eşinin annesine hakaret ettiği, davalı-davacı kocanın ise, davacı-davalı kadına hakaret ettiği, evlilik birliğinden doğan görevlerini ihmal ettiği, boşanmaya neden olan olaylarda, tarafların eşit kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kadının da boşanma davasının kabulüne karar vreilecek yerde (TMK.md. 166/1), yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.