Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/8666 K.2013/21874

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; tazminatların miktarı ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadına ait ziynetlerin, evlilik birliği sırasında kocası tarafından alınıp, ev ve araba alımında kullanıldığı toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bunların geri istenmemek üzere kocaya verildiği iddia ve ispat da edilmemiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı kadının ziynetlere ilişkin isteğinin kabulü gerekirken, reddi doğru olmamıştır.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.