Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9032 K.2013/24463

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından; vekalet ücreti yönünden, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise; her iki davanın tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı-karşı davalı tarafa gerekçeli karar 16.1.2013 tarihinde, davalı-karşı davacı kadının temyiz dilekçesi ise 7.2.2013 tarihinde tebliğ olunmuş, karar davacı-karşı davalı koca tarafından yasada öngörülen (HUMK.432) onbeş günlük temyiz süresi ve (HUMK. m. 434/3) on günlük katılma yoluyla temyiz süresi geçtikten sonra 8.4.2013 tarihinde temyiz edildiğinden temyiz isteğinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı-karşı davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece boşanmaya neden olan olaylarda, davalı-karşı davacı kadının ağır, davacı-karşı davalı kocanın ise az kusurlu olduğu kabul edilerek, davalı-karşı davacının boşanma davasının reddine, davacı-karşı davalının ise davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı-karşı davalı kocanın evin kilidini değiştirerek, torununun sünnet düğünü nedeniyle çıkan tartışma sonrasında evden ayrılan eşinin eve girmesini engellediği, davalı-karşı davacı kadının ise evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerini yerine getirmemek maksadıyla ortak konutu terkettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.O halde; davalı-karşı davacı kadının da boşanma davasının kabulü ile boşanmaya karar vermek gerekirken, yazılı şekilde davasının reddi doğru görülmemiştir.