Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/12355 K.2014/23096

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Boşanma davasının esası ve fer'ilerinin kabulüne dayanak vakıalar yerel mahkeme tarafından Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde açıklanmamıştır.

Hukuki dinlenilme hakkı yargılama ile ilgili olarak "bilgi sahibi olunmasını" içerir. (HMK.m.27 f II/b) Anayasanın 141/3. maddesi “bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır" buyurucu hükmünü içermektedir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde de, kararın kapsayacağı hususlar ayrıntılı biçimde belirtilmiş olup, bu maddenin 1. fıkrasının c. bendine göre; mahkeme kararlarında iki tarafın iddia (HMK.m.

119 f.I/e, 194 f.I) ve savunmalarının özeti, (HMK.m.129 f.I/d 194 f.II) anlaştıkları ve anlaşmadıkları hususlar, çekişmeli konular hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması, ret ve üstün tutulma nedenleri, "sabit görülen vakıalarla" bunlardan çıkarılan sonuç vc hukuki sebebin açıkça gösterilmesi zorunludur.

Yerel Mahkeme kararında, kendisine kusur yüklenen davalı kocanın "kusurlu davranışlarının neler olduğu" gösterilmediği gibi, davacı kadının boşanma davasının, maddi ve manevi tazminat istekleri ile yoksulluk nafakası talebinin kabulüne ilişkin vakıalar ve gerekçeler karar yerinde gösterilmemiştir. Bu nedenle gerekçesiz şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğundan bozmayı gerektirmiştir.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz edilen kararda, kararın hükümden önceki son paragrafında “yapılan yargılama, toplanan deliller, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamına” gönderme yapılarak maddi olgu tespit edilmiş ve buna bağlanan sonuç gösterilmiştir. Başka bir ifade ile mahkeme; kararında, hangi delillerle sonuca ulaştığını açıklamıştır. Bu yeterlidir. Ayrıca sonuca götürücü maddi olguların, hangi delillerin takdir ve münakaşası suretiyle tespit edildiğinin ayrıntısıyla gösterilmesine lüzum yoktur.

Bu bakımdan kararda, “gerekçe” mevcuttur. Kaldı ki, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 428/4. maddesinde gösterilen “usulü muhakemeye muhalefetten” dolayı bir hükmün bozulabilmesi, bu maddenin son cümlesinde gösterilen koşula bağlıdır. Bu koşul da, usulü muhakemeye aykırılığın, hükmü tağyir edecek derecede bulunmasıdır. Bu koşul da bulunmadığına göre, gerekçesizlikten bozma yapılamayacağını düşünüyorum. İşin esası incelenmelidir.

Bu sebeple sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.