Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/12469 K.2014/23282

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından; tazminat miktarları, tedbir ve yoksulluk natakası taleplerinin reddi ile müşterek çocuk yararına hükmedilen nafaka miktarları yönünden, davalı-davacı (koca) tarafından ise; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, velayet, kişisel ilişkinin süresi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, müşterek çocuk yararına hükmedilen nafaka miktarları ile kendi tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye bırakılan 2005 doğumlu müşterek çocuk Işıl ile baba arasında kurulan kişisel ilişki babalık duygusunun tatminini sağlamaktan uzak olup yetersizdir. Tarafların aynı şehirde yaşadıkları hususu da dikkate alınarak müşterek çocuğun, ayın belli hafta sonları, dini bayramlarda ve yılın belirli aylarında da baba yanında yatılı kalmasına olanak sağlayacak şekilde kişisel ilişki kurulması gerekirken, yazılı şekilde kişisel ilişki tesisi uygun görülmemiştir. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK md. 438/7).