Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/12982 K.2014/24131

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalının, eşine ve evine ilgisiz olduğu, başka kadınlara ilgi duyduğunu belli ettiği ve eşini “sen bilmezsin” diyerek küçümseyici tutum ve davranışlarda bulunduğu, davacının da, başkalarının yanında kocasını kötülediği, “o benim layığım değil, beni zorla evlendirdiler” dediği ve sık sık küstüğü anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/1)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.