Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/24022 K.2015/13162

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı kadın tarafından, erkeğin kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat istekleri ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yapılan yargılama ve toplanan delillerden mahkemenin de kabulünde olduğu gibi tarafların evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmedikleri, evliliğe ailelerinin müdahalesine sessiz kaldıkları; bunun yanında davacı-karşı davalı erkeğin eşini dışarı çıkma konusunda kısıtlayarak baskıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-karşı davalı erkeğin davalı-karşı davacı kadına oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Davalı-karşı davacı kadının da kusuru gerçekleştiğine göre, boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı-karşı davacı bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı görülmekle, erkek eşin davasının da kabulü sonucunda tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması, bu sebeple sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan, boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi düzeltilmek suretiyle (HUMK.md.438/son) onanması gerekmiş, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere boşanmaya neden olan olaylarda davacı-karşı davalı daha ağır kusurludur. Davalı-karşı davacı kadın yararına uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat verilmesi gerekirken isteğin reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.