Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/3329 K.2014/4363

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı tarafından; 21.11.2013 tarihli tavzih kararı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı(koca) 10.08.2010 tarihinde boşanma davası açmış, davalı-davacı(kadın) ise 27.08.2010 tarihinde karşı boşanma ve ziynet alacağı davası açarak ziynet alacağına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesini de talep etmiştir.

Mahkemece, davacı-davalı kocanın boşanma davası reddedilip, davalı-davacı kadının boşanma ve ziynet alacağı davası kabul edilerek kesinleşmiş, ancak karar başlığında dava tarihinin 01.06.2012 olarak yazılması nedeniyle davalı-davacı kadın tarafından tavzih talebinde bulunulmuştur.

Mahkemece, bu talep kabul edilmekle birlikte, dava tarihinin, davalı-davacı kadının ziynet alacağı davasının açıldığı 27.08.2010 tarihi yerine davacı-davalı kocanın boşanma davasının tarihi olan 10.08.2010 olarak tavzih yapılması doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/7).