KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/5326 E., 2014/16067 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Temmuz 2014
- Mahkemesi
- Antalya 6.Aile Mahkemesi
- Tarihi
- 25.12.2013
- Numarası
- Esas no:2012/653 Karar no:2013/1085
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından kusur belirlemesi, velayetler ve tedbir nafakası yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise manevi tazminat talebinin reddi, ihtiyati tedbir talebinin reddi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davacı-davalı kadının, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri ihmali yanında, eşine yönelik hakaret içeren sözler söylediği de anlaşılmaktadır. Davacı-davalı kadının boşanmaya neden olan bu kusurlu davranışları aynı zamanda davalı-davacı kocanın kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK.md.4, BK.md. 42, 43, 44,49) dikkate alınarak davalı-davacı koca yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, bu yön dikkate alınmadan, Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesinin "şartlarının oluşmadığı" gerekçesiyle kocanın manevi tazminat talebinin reddi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.
3- Davacı-davalı kadının boşanma davası reddedilip, davalı-davacı kocanın boşanma davası kabul edildiği halde, kendisini vekille temsil ettiren davalı-davacı koca yararına karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca iki ayrı maktu vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/5326, K. 2014/16067, 10 Temmuz 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama