Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/8975 K.2014/19548

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, taraflar eşit derecede kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı-davacı kadının eşine hakaretine karşılık, davacı-davalı kocanın evinin geçimini temin etmemek ve eşine ilgisiz davranmak suretiyle birlik görevlerini yerine getirmediği, eşinin hastalığı ve ameliyatı ile ilgilenmediği, “kendimi evli görmüyorum” dediği ve babasının eşine karşı olan eylemine sessiz kaldığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda; davalı-davacı kadına oranla, davacı- davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Kusur durumu böyleyken mahkemece tarafların eşit derecede kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi-manevi tazminat taleplerinin (TMK md 174/1-2) reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.