Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/2896 K.2015/17311

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (...) tarafından asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve yargılama giderleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle eşyalarla ilgili olarak açılmış bir dava bulunmadığından, bu eşyaların tespitine ilişkin tespit giderlerinin bu davada hüküm altına alınmamış bulunmasına göre, davalı-davacının bu yöne ve aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yerinde bulunmayan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmasına karar verilmiş ise de, yapılan tahkikat ve toplanan delillerden tarafların mahkemece kabul edilen kusurlu davranışları yanında, davacı-davalının güven sarsıcı davranışlarının da bulunduğu ve boşanmaya sebep olan olaylarda, davacı-davalının, davalı-davacıya göre daha ziyade kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. O halde davacı-davalı yararına uygun bir maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak maddi ve manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-Hükmün kesinleşmesinden sonra mahkeme kendiliğinden, yatırılan avansın kullanılmayan kısmının iadesine karar verir (HMK. md. 333/1). Davalı-davacı tarafından yatırılan avanstan karar tebliği için kullanılacak olan miktarda düşürüldükten sonra kalan miktarın, hüküm kesinleştiğinde davalı-davacı ...'a iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davada taraf olmayan ... adında bir şahsa iadesine karar verilmesi de doğru olmamıştır.