Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/3114 K.2015/17627

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı erkek tarafından her iki boşanma davası ve ziynet alacağı yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise nafaka ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,

davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davacı-davalı erkeğin ağır kusurlu, davalı-davacı kadının az kusurlu olduğu kabul edilerek davalı-davacı kadının boşanma davası kabul edilip, davacı-davalı erkeğin boşanma davası reddedilmiştir. Ne var ki; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden mahkemenin de kabulünde olduğu kusur durumlarına göre erkeğin boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. O halde, davacı-davalı erkeğin boşanma davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddi isabetsiz olmuş bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı-davacı, dava konusu ziynetler için dava tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte 2000 TL talep etmiş, bu isteğini 21.10.2014 tarihinde ıslah ederek 4902 TL'ye çıkarmıştır. Hüküm altına alınan 4902 TL ziynet alacağının 2000 Liralık kısmı için dava tarihinden, 2902 TL için ise ıslah tarihi olan 21.10.2014 tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, hüküm altına alınan miktarın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi doğru bulunmamıştır.