Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/12387 K.2018/2722

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri yönünden, davalı erkek tarafından ise, kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Mahkemece boşanmaya sebep olan olaylarda her iki tarafın da eşit kusurlu oldukları kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden tarafların mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışları yanında davalı erkeğin eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olarak kabul edilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

b-Yukarıda 2-a bentte açıklandığı üzere boşanmaya neden olaylarda davalı erkeğin ağır kusurlu olduğu gerçekleşen kusurlu davranışların aynı zamanda kadının kişilik haklarına saldırı niteliğini taşıdığı anlaşılmış olup, Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi koşulları kadın yararına oluşmuştur. Bu duruma göre davacı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesine göre kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi doğru görülmemiştir.