Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/24986 K.2018/10739

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ile nafakaların miktarları yönünden, davalı erkek tarafından ise; tümüne yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden davalı erkeğin hakaret vakıasına dayanmadığı anlaşılmaktadır. Dayanılmayan vakıalar hükme esas alınamaz ve davacıya kusur olarak yüklenemez (HMK m.25/1). Bu itibarla mahkemece davacı kadına kusur yüklenilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre de davalı erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekirken bu husus gözetilmeyerek tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda davalı erkek ağır kusurludur. Kadın boşanma sonucu erkeğin maddi desteğinden yoksun kalacaktır. Gerçekleşen kusurlu davranışlar aynı zamanda kadının kişilik haklarına saldırı niteliği taşımaktadır. Davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. Bu husus nazara alınmadan yanılgılı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadının maddi ve manevi tazminat talebinin reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.