Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/25310 K.2018/10890

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat miktarları, tedbir nafakasının miktarı ve yoksulluk nafakası talebinin reddi yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise, kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve tedbir nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm, davacı-karşı davalı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların Türk Medeni Kanunu'nun 166/1-2. maddesi uyarınca; boşanmalarına karar verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayat sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Mahkemece, davalı-karşı davacı erkeğin davasında, davacı-karşı davalı kadının eşinin ailesinin müşterek evlerine gelmesini istemediği gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların boşanmasına karar verilmiştir.

Ancak davalı-karşı davacı erkek tanıklarının beyanları görgüye dayalı olmayıp duyuma dayandığından kusur belirlenmesinde hükme esas alınamaz. Bu sebeple, kadına yüklenen bu kusurlu davranışın ispatlanamadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, açıklanan nedenle davalı-karşı davacı erkeğin davasının reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi doğru bulunmamış, hükmün bu sebeple bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Davacı-karşı davalı kadın, dava dilekçesi ile yoksulluk nafakası talebinde bulunduğu halde, bu talebi hakkında olumlu-olumsuz bir hüküm kurulmaması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.