Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/1640 K.2018/12358

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından ziynet alacağı davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın, dava dilekçesinde davalının ziynet eşyalarını elinden aldığını belirterek ziynetlerin aynen, olmazsa bedelinin iadesini talep etmiş, davalı erkek ise davacı kadının evden ayrılırken ziynet eşyalarını yanına aldığını savunmuştur.

Mahkemece davacı kadının ziynet eşyasına yönelik davası kabul edilmiş, davalı erkeğin temyizi üzerine Dairemizin 18.01.2016 tarih 2015/11305 esas ve 2016/823 karar sayılı ilamı ile davacı kadının gösterdiği delillerle, ziynet eşyalarının götürülmesine engel olunduğu veya zorla elinden alındığını ispat edemediği ancak yemin deliline dayandığı bu nedenle yemin teklif etme hakkının hatırlatılması ve sonucu uyarınca karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyulmuş, davacı kadın davalı erkeğe yemin teklifinde bulunmuştur.

Davalı erkek 24.11.2016 tarihli duruşmadaki yeminli beyanında; düğünde takılan altınları çalışmadığı iki yıl süresince harcamak zorunda kaldıklarını ifade etmiş ve bu konuda yemin etmiştir. Davalı erkeğin bu beyanıyla düğünde takılan takıların bozdurularak harcandığı ve bir daha da geri verilmediği ispatlanmıştır. Düğünde takılan ziynetler kadına bağışlanmış sayılır ve kadının kişisel malı niteliğini kazanır.

Ziynetlerin geri istenmemek üzere verildiği iddia ve ispat edilmedikçe, bunları alan iade etmekle yükümlüdür. Öyleyse davacı kadının ziynet alacağı davasının kabulü gerekirken, yazılı gerekçe ile ziynetlere ilişkin talebin reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.