KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2018/4954 E., 2019/4927 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Nisan 2019
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Boşanma-Ziynet Alacağı
- Karar düzeltme isteyen
- Taraflar
Karar Metni
353 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen onanmasına-kısmen bozulmasına dair Dairemizin 28.02.2018 gün ve 2016/11314-2018/2769 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2014 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.
1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre davacı kadının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme karar düzeltme itirazları yersizdir.
2-Davalı erkeğin karar düzeltme itirazlarının incelenmesine gelince;
Davacı kadın tarafından münhasıran ziynet alacağı davasının reddine yönelik karar düzeltme talebinde bulunulmuş, davalı erkek ise süresinde vermiş olduğu dilekçeyle boşanma davasında kadın lehine hükmedilen nafaka ile maddi ve manevi tazminata yönelik bozma talebi ile katılma yoluyla karar düzeltme talebinde bulunmuştur. Katılma yoluyla karar düzeltme isteği asıl karar düzeltme isteğine sıkı sıkıya bağlıdır. Davacının, boşanma davası veya fer'ilerine ilişkin bir karar düzeltme talebi bulunmamaktadır. Bu durumda, davalının bu yönlere ilişkin katılma yoluyla karar düzeltme isteği incelenemeyeceğinden, kadın lehine hükmedilen nafaka ile maddi ve manevi tazminata yönelik katılma yoluyla karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.
18.04.2019 (Prş.)
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2018/4954, K. 2019/4927, 18 Nisan 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama