Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/3039 K.2025/10939

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, erkeğin davasının kabulü, tazminat miktarları, yoksulluk nafakası talebinin reddi, ziynet eşyası yönünden verilen karar ve ziynet eşyası yönünden yargılama giderlerinin yanlış hesaplanması yönünden; davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından ise kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar, tedbir nafakası, ziynet eşyası yönünden verilen karar ve kendi tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

1.Taraf vekillerinin ziynet alacağı davasına ilişkin temyiz dilekçelerinin incelenmesinde;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Ziynet alacağı talebinin kabul edilen ve reddedilen kısmı yönünden temyize konu edilen miktarların Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibariyle 544.000,00 TL olarak belirlenen kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşılmakla anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı reddine karar vermek gerekir.

2.Tarafların boşanma davası ve fer'îleri yönünden temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı-karşı davacı erkek vekilinin tüm, davacı-karşı davalı kadın vekilinin ise aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddesi hükümleri nazara alınarak, daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.