KÜNYE
20. Ceza Dairesi 2019/902 E., 2020/3666 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Temmuz 2020
- Mahkeme
- ANTALYA Bölge Adliye Mahkemesi 5.Ceza Dairesi
- Suçlar
- 1-Uyuşturucu madde ticareti yapma 2-İzinsiz hint keneviri ekme
- Hükümler
- 1) Mahkûmiyet; Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 19/02/2018 tarihli, 2017/588 esas ve 2018/59 sayılı kararı ile
Karar Metni
336 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
2) Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi’nin25/10/2018 tarih, 2018/480 esas ve 2018/831 karar sayılı kararı ile İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi
Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
A-Sanık hakkında “İzinsiz hint keneviri ekme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:
Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
B-Sanık hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:
Sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin hükmolunan cezanın süresine göre, CMK'nın 299. maddesi uyarınca reddine karar verilerek, temyiz incelemesi duruşmasız olarak yapılmıştır.
5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,
TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı kanunla yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yargıtay 20. Ceza Dairesi, E. 2019/902, K. 2020/3666, 1 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama