Yargıtay 20. Hukuk Dairesi E.2012/3386 K.2012/11494

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kadastro sırasında, ... merkez ... köyü 101 ada 1 sayılı parselin orman, 190 ada 57 sayılı parselin ham toprak olduğu, 237 ada 24 ve 25, 236 ada 53, 135 ada 9 ve 215 ada 4 sayılı parsellerin ...’in, 205 ada 48, 101 ada 25 ve 27, 237 ada 44 sayılı parselin ...’nun, 225 ada 3, 212 ada 14, 205 ada 21, 80 ve 85 sayılı parselin ...’ın zilyetliğindeyse de, Eskişehir Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 14.01.2000 gün ve 1040 sayılı kararı ile kabul edilen Kocatepe Tarihi Sit'i içinde kaldığı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilemeyecek yerlerden olduğundan söz edilerek Hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacı gerçek kişiler, taşınmazların kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğini ileri sürerek adlarına tapuya tescilini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, sit alanlarını belirleyen haritaların uygulanmasına dayalı araştırma ve inceleme, orman, ziraat ve fen bilirkişi raporlarına göre çekişmeli taşınmazların Başkomutanlık Milli Parkı Kocatepe bölümü için ilân edilen sit alanı içinde kaldığı, 101 ada 1 sayılı parselin orman sayılan yerlerden olduğu, diğer parsellerin bir kısmı ziraat arazisi, bir kısmı ev ve bahçe niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece milli park sınırları içinde kalan taşınmazların zilyetlikle iktisabı mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, 30.05.2007 gün ve 26537 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğea giren 22.05.2007 tarihli ve 5663 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 1. maddesi ile 2863 sayılı Kanunun 11. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, “ Ancak,

kültür ve tabiat varlıklarını koruma bölge kurullarınca birinci grup olarak tescil ve ilân edilen kültür varlıklarının bulunduğu taşınmazlar ile birinci ve ikinci derece arkeolojik sit alanlarındaki taşınmazlar zilyetlik yoluyla iktisap edilemez.” şeklinde değiştirilmiştir.

Yine, 2863 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. madde ile, “ Kadastrosu devam eden taşınmazların sınırlandırma ve tesbiti işleri ile devam eden davalarda da bu Kanunun 11. maddesinin birinci fıkrası hükmü uygulanır. Sınırlandırma ve tesbitleri henüz askı ilânına alınmamış taşınmazların kadastro tutanakları kadastro komisyonuna intikal ettirilmek suretiyle bu Kanunun 11. maddesinin birinci

fıkrasına uygun hale getirilir. 27/07/2004 tarihinden itibaren yapılan kadastro çalışmaları sonucu zilyetlik şartları oluştuğu halde sit alanlarında kalması nedeniyle Hazine adına tesbit ve tescili yapılmış taşınmazlardan 1 ve 2. derece arkeolojik sit alanları dışında kalan sit alanlarındaki taşınmazların kadastro tutanaklarında zilyet veya hak sahibi olarak belirtilen kişilerin veya mirasçılarının, Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 yıl içerisinde mahalli maliye kuruluşlarına müracaatları halinde maliye kuruluşunun talebi ile harca tâbi olmadan re'sen ilgilisi adına tescilleri yapılır” hükmü getirilmiştir.

Afyonkarahisar Milli Emlak Müdürlüğü tarafından tapu sicil müdürlüğüne yazılan 11.10.2011 tarih 6923 sayılı yazı ile, “5663 sayılı Kanunun 2. maddesi ile 2863 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. madde gereğince, İlimiz Merkez ilçeye bağlı Büyükkalecik Kasabası, Hisar Mahallesinde bulunan mülkiyetleri Hazineye ait olan ve yazımız ekinde gönderilen listede ada, parsel ve yüzölçümleri ile hak sahipleri belirtilen taşınmazların harca tâbi olmadan hak sahipleri adına tapuda re'sen tescil edilmesi”nin istenilmesi üzerine, tapu sicil müdürlüğünce dava konusu taşınmazlara komşu 190 ada 148, 103 ada 15 ve 105, 225 ada 25, 29, 34, 36 ve 51 sayılı parseller, 2863 sayılı Kanunun 7. maddesi gereğince hak sahiplerine dağıtıldığı bildirilmiştir.

Dava konusu taşınmazların kadastro tesbitinden önce 2873 sayılı Milli Parklar Kanununun 3. maddesi gereğince Bakanlar Kurulu tarafından ilân edilen milli park alanında kalması nedeniyle Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 14/01/2000 günlü 1040 ve 1041 sayılı kararları ile Kocatepe tarihi sit alanı olarak tescil edildiği toplanan deliller ve dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Taraflar arasında bu konuda uyuşmazlık da bulunmamaktadır. 2873 sayalı Kanunun 15. maddesi gereğince milli park alanında kalan taşınmazların zilyetlikle kazanılması mümkün değil ise de, Kanunun 5. maddesinde milli park alanları içerisinde kalan gerçek ve tüzel kişilere ait taşınmazların kamulaştırlacağı öngörülmüştür.

Bu hükümden, Kanunun kazanılmış haklara dokunmadığı, yeni kanun ve düzenleyici kuralların geriye yürütülemeyeceği ve tamamlanmış hukukî durumları etkilemeyeceği, onlar üzerinde hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşılmaktadır. Ayrıca; taşınmazlar, 5663 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 11. maddesi kapsamına giren yerlerden de değildir.

O halde; çekişmeli taşınmazlardan 101 ada 1 sayılı parselin orman sayılan yerlerden olduğu, bu parsel içinde kalan taşınmazların zilyetlikle mülk edinilmesi mümkün olmadığından 101 ada 1 sayılı parsele yönelik davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır.

190 ada 57, 237 ada 24 ve 25, 236 ada 53, 135 ada 9, 215 ada 4, 205 ada 48, 101 ada 25 ve 27, 237 ada 44, 225 ada 3, 212 ada 14 ve 205 ada 21, 80 ve 85 sayılı parseller yönünden taşınmazların milli park ilân edildiği tarihe kadar davalılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme koşullarının oluşup oluşmadığı, taşınmazların zilyetlikle mülk edinilebilecek yerlerden olup olmadığının yeterince araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.