Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2010/11024 K.2011/2007

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 128.000.00TL maddi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi, taraf vekillerince istenilmesi ve davacılar ile davalılardan Nobel İlaç San. Tic.

A.Ş. vekillerince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 08.03.2011 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan Nobel İlaç San. Tic. San. A.Ş. vekili Avukat ..., ... vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyizin kapsamı ve temyiz nedenlerine göre davacılar ile davalılardan Nobel İlaç San. Tic. AŞ’nin tüm, davalı ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacıların murisi olan ...’in 30.07.2000 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucu ölümü nedeniyle uğradıkları maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacıların maddi tazminat istemlerinin ilamda belirtildiği şekilde kabulüne karar verilmiş; hüküm davacılar ile davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kısmi davada kesinleşen olgularda dikkate alınarak maddi tazminatın belirlenmesinde isabetsizlik yoktur. Ancak davalılardan ...’nın süresinde ileri sürdüğü zaman aşımı defi-i nin dikkate alınmaması hatalı olmuştur.

Dava konusu ölüm olayının 30.07.2000 tarihinde meydana geldiği, davacıların murisinin davalılardan Nobel İlaç San. Tic. AŞ’nin işçisi olduğu, diğer davalı ... ile davacılar murisi arasında akdi bir ilişkinin bulunmadığı, 09.07.2008 tarihinde açılan kısmi davanın Yargıtay denetiminden geçerek 08.12.2009 tarihinde kesinleştiği uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık 09.07.2009 tarihinde açılan ek davadaki talepler yönünden davalı ...’na uygulanması gerekli zaman aşımı süresinin ne olduğu ve kısmi davanın davalı ... bakımından zaman aşımı süresi içerisinde açılıp açılmadığı noktasındadır.

İşverenin iş kazalarından doğan tazminat sorumluluğu B.K.’nun 332. maddesi gereğince hizmet akdinden doğan işçiyi koruma ve gözetme yükümlülüğüne ve 1475 sayılı eski İş Kanunun 73. Maddesi ile 4857 sayılı yeni İş Kanunun 77. maddesinde öngörülen iş güvenliği ve işçi sağlığına ilişkin yükümlülüklerine aykırı davranmasından kaynaklanmaktadır.

Sorumluluğun yasal dayanağı itibariyle işverene karşı açılan dava, B.K.’nun 125 maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresine tabidir. Ancak, somut olayda, davalı ... ile kazalı Yılmaz Öztekin arasında hizmet akdi ilişkisi bulunmadığından, ...’nın sorumluluğu B.K.’nun 41. maddesinde hükme bağlanmış olan haksız fiil sorumluluğu kapsamındadır. Bu duruma göre de davalı ... hakkında B.K.’nun 125. maddesindeki 10 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması mümkün değildir.

... yönünden davanın yasal dayanağını B.K.’nun 41. maddesinin oluşturmasına göre, bu davalının haksız fiillerin tabi olduğu bir ve on yıllık zamanaşımı ile eylem aynı zamanda Türk Ceza Kanunu kapsamında suç teşkil ettiğinden uzamış (ceza) zamanaşımı süresine tabi olacağı kuşkusuzdur. Öte yandan zaman aşımını kesen nedenler Borçlar Kanununun 133. maddesinde sayılı olup, ek dava açılana kadar davacıların zaman aşımını kesen bir işlemleri yoktur. Kısmi davanın ise kısmi dava ile dava konusu edilen alacak bölümü bakımından zaman aşımını keseceği açıktır.

Yukarıdaki açıklamaların ışığı altında davalı ...’nın ek davada istenen maddi tazminat miktarlarına yönelik zamanaşımı def’inin değerlendirilmesine gelince:

Somut olayda davacıların ölüm olayı ile birlikte zararı öğrendikleri açıktır. Davacı tarafça zarar verenlerin ölümden sonraki bir tarihte öğrenildiği iddia ve ispatlanmış değildir. Bu duruma göre de davacıların üçüncü kişi durumundaki ...’na yönelik davalarını Borçlar Kanunun 60/1 maddesinde öngörülen bir yıl ya da 60/2 maddesinde öngörülen beş yıllık uzamış zaman aşımı süresinde açmaları gerektiği açıktır.

Ölüm olayı 30.07.2000 tarihinde meydana gelmiş olup, ek davanın ise 09.07.2009 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacılar tarafından, ölüm tarihinden itibaren bir ve beş yıllık süreler geçtikten, diğer bir deyişle zaman aşımı süresinden sonra ek davanın açıldığının anlaşılmasına, davalı ... tarafından da süresinde zaman aşımı savunmasının ileri sürülmüş bulunmasına göre, anılan davalıya yönelik davanın zaman aşımına uğradığının kabulünün gerektiği açıktır.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde davalı ...’na yönelik davanın zaman aşımı nedeniyle reddi yerine, hüküm altına alınan tazminatlardan davalı ... da sorumlu tutmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. O halde, davalı ...’nın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.