Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2014/8544 K.2014/9513

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 18 yaşını ikmal ettiği tarihin olduğunun tespitine, yurtdışındaki hizmetlerin 3201 sayılı Yasa'ya göre borçlanma hakkı olduğuna, borçlanma talebinin talep tarihindeki prim ödeme tutarı üzerinden geçerli olduğuna karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2) Dava, davacının Türk vatandaşı iken yurt dışında geçen çalışma sürelerini talep tarihindeki borçlanma bedeli üzerinden 3201 Sayılı Yasa'ya göre borçlanma hakkı bulunduğunun ve sigorta başlangıç tarihinin 01.10.1993 olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının talep tarihinde Türk vatandaşı olma şartı aranmaksızın Türk vatandaşı iken yurt dışında geçen borçlanmaya esas sürelerini borçlanma hakkı ve borçlanma bedelinin talep tarihinde uygulanan prim ödeme tutarı üzerinden geçerli olduğunun tespiti ile davacının sigorta başlangıç tarihinin 01/10/1993 olduğunun tespitine, aksine Kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının 25.10.1983-30.09.1996 tarihleri arasında "Gebelik/Analık Koruması (.../...)" ve "çocuk yetiştirmeden dolayı zorunlu prim süreleri (... für ...)" nedeniyle sigorta kapsamına alındığı ve bu dönemde fiili çalışmasının bulunmadığı, 20.12.1961 doğumlu davacının fiili çalışmasının 18 yaşını ikmal etmesinden sonra 01.09.2000 tarihinde başladığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, yukarıda yer alan maddi ve hukuki olgular gözetilerek davacının Almanya'da fiili (eylemli) çalışmasının başladığı 01.09.2000 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabulüne karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile yazılı biçimde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.