Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2015/2199 K.2015/19865

Davacı, eşinden ölüm aylığı almakta iken 25.02.1990 tarihinde vefat eden babasından olan ölüm aylığını almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava, davacının 25/02/1990 tarihinde vefat eden babası Rifat Yılmaz' dan da ölüm aylığı almaya hak kazandığının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olan eşinin 16.05.1993 tarihinde vefat ettiği, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olan babasının 25.02.1990 tarihinde vefat ettiği, davacıya müteveffa sigortalı eşinden dolayı Bağ-Kur kapsamında ölüm aylığı bağlandığı, müteveffa sigortalı babasından dolayı da ölüm aylığı alabilmek için 09/10/2013 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu, Kurum'un davacının bu talebini 04/12/2013 tarihli yazı ile reddettiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık; 1479 sayılı Yasa kapsamında ölen eş ve babadan dolayı ayrı ayrı ölüm aylığı bağlanıp bağlanamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Yasanın 46/2.maddesinde “Sigortalının kız çocuklarına bağlanan aylıklar, bu Kanun ile diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmaya başladıkları veya evlendikleri tarihi takip eden aylık ödeme tarihinden itibaren kesilir. Aylığın kesilmesine yol açan nedenlerin ortadan kalkması halinde, bu Kanunun 45 inci maddesinin ikinci fıkrasının ( c ) bendi hükmü saklı kalmak şartıyla, bu tarihi takip eden aylık ödeme tarihinden başlanarak yeniden aylık bağlanır. Ancak evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olanı ödenir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda; 1479 sayılı Yasanın 46/2.maddesi göz ardı edilerek davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.