Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2016/13768 K.2017/1823

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 13.09.2004 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir. Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalı Kurumun tüm temyiz itirazlarının reddine.

2-Davalı işverenler ... ve ...'nin temyizine gelince;

Dava, iş kazasının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, “31/05/2015 tarihli 037 sayılı ... denetim raporuna göre 13/09/2004 tarihli olayın iş kazası olduğu Kurum tarafından tespit edilmiş olmakla, konusuz kalan bu taleple ilgili karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalı işyerinde işin yürütümü esnasında cam kesisi nedeni ile yaralandığı, davalı işyerine karşı işçilik alacağı davası ile tazminat davası açıldığı ancak müfettiş raporlarında olayın iş kazası olduğunun mahkeme ilamı ile belirlenebileceğinin belirtilmesi üzerine iş sırasında meydana gelen kaza olayının iş kazası olduğunun tespiti istemiyle bu davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

... ... Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Diğer yandan, sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

İş kazasının tespiti istemine ilişkin bu tür davalar 506 sayılı Yasa'nın 11. ve 5510 sayılı Yasa'nın 13.maddesinden kaynaklanmaktadır. Anılan maddelere göre, iş kazası;

a) sigortalının işyerinde bulunduğu sırada,

b) işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla,

c) sigortalının, işveren tarafından görev ile başka bir yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda,

d) sigortalıların işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan olaylardır.

İş kazaları ve meslek hastalıkları hallerinde sigortalılara sağlanan yardımlardan biri olan sürekli iş göremezlik hali ise 506 ve 5510 sayılı Yasaları 19.maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre; iş kazası ya da meslek hastalığı sonucu, sigortalının yapılan tüm tedavi ve tıbbi uğraşlara rağmen eski sağlığına kavuşamaması, beden gücünün bir bölümünü ya da tamamını kaybetmesi durumunda ortaya çıkan sürekli iş göremezlik nedeniyle meslekte kazanma güç kayıp oranı % 10 ve üzerinde ise Kurum tarafından sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanır.

Somut olayda, Kurum tarafından ilk olarak kaza olayı ile ilgili olarak maddi olguda taraflar arasında çelişkinin söz konusu olması nedeniyle kaza olayının iş kazası olduğuna dair herhangi bir değerlendirmede bulunamayacağının belirtilmesi ve sonrasında yargılama aşamasında söz konusu olayın iş kazası olarak kabul edilmesi, davalı işveren yönünden de olayın iş kazası olarak kabul edildiği anlamına gelmemektedir.

Mahkemece yapılacak iş, işin esasına girilerek işveren yönündende taraf delilleri toplanıp oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı işverenler vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.