Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2011/17969 K.2012/10434

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili dilekçesinde özetle; davacının davalı belediyenin fen işleri müdürlüğü bünyesinde 15/06/2009 tarihli tam zamanlı sözleşmesi ile sözleşmeli personel hizmet sözleşmesi ile tekniker olarak çalışmakta iken 15/01/2010 tarihli tam zamanlı olarak sözleşmenin imza altına alınarak uzatıldığını ancak davacının sözleşmesinin tek taraflı olarak 23/03/2010 tarihinde feshedildiğini, davacının işten çıkartılmasında hiçbir haklı sebebin olmadığını beyanla davacının işe iadesine ve çalıştırılmadığı süre için dört aylık doğacak bulunan ücret ve diğer haklarının ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren kanuni düzenleme uyarınca iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmenin ilk şartının işyerinde otuz gün veya daha fazla işçi çalıştırılması olabileceiğini, fesih tarihi itibariyle davalı belediyede kanunun aradığı miktarın altında işçinin çalıştırıldığını, davacının sözleşmesinin belirli süreli sözleşme olduğunu, davalı belediye tarafından geçerli sebeplere dayanılarak fesih işleminin yapıldığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu ve taşeron işçilerinin de dahil edilmesi ile işçi sayısının fesih tarihinde otuzdan fazla olduğu vurgulanarak davanın yazılı olduğu şekilde kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile bağıtlanan iş sözleşmesinde davacının işe tekniker olarak alındığı belirtilmiş olup davacı ile belirli süreli iş sözleşmesinin yapılmasını gerektirecek objektif ve esaslı bir olgunun varlığı iddia edilip kanıtlanmadığına göre iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu yönündeki kabul ve değerlendirmede bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak mahkemece taşeron işçileri otuz işçi sayısına dahil edilmiş ise de 5393 sayılı Kanun'un 67. maddesine göre belediyelerin temizlik işlerinin alt işverene verilmesi mümkün olup otuz işçi sayısının tespitinde alt işveren işçilerinin hesaba dahil edilmesi mümkün değildir.

Buna göre fesih tarihinde davalı belediyede çalışan işçi sayısı otuzun altında olduğundan 4857 sayılı Kanun'un 18. maddesine göre otuzdan az işçi çalıştırılan işyerlerin de iş güvencesi hükümlerinin uygulanması mümkün olmadığından davanın, bu yön dikkate alınarak reddine karar verilmesi gerekirken yasal olmayan gerekçelerle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.