Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/16524 K.2013/5296

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkilinin fikri ve sınai haklar alanında danışmanlık hizmeti veren davalı işyerinde 20.05.2002-08.11.2010 arasında fikri mülkiyet konularında müşteri bilgilendirme, yönlendirme ve sözleşme yapılarak şirkete gelir sağlanması işlerinde çalıştığını, önce genel müdür yardımcısına bağlı olarak daha sonra pazarlama koordinatörüne bağlı olarak son olarak icra komitesi başkanına bağlı iş geliştirme uzmanı olarak çalıştığını,

27.09.2010 tarihindeki iş toplantısında bundan sonra Avrupa A bölgesinde bölge müdürüne bağlı şekilde özel statülü müşteri temsilcisi olarak çalışacağı ve tüm müşteri portföyünü devretmesi gerektiği belirtildiğini, davacının çalışma şartlarındaki esaslı değişiklikleri reddettiğini ve bu şekilde çalışmak istemediğini aynı toplantıda sözlü olarak belirttiğini, talebin tekrar iletilmesi üzerine yazılı verilmesinin istendiğini, işyeri sahibinin kızarak tüm çalışanları önünde aşağıladığını ve odasından kovduğunu, bu sebeplerle, 21.323,00 TL kıdem tazminatı, 4.300,00 TL ihbar tazminatı, 22.575,00 TL fazla mesai ücreti, 18.275 TL ikramiye alacağı,

573,00 TL sekiz günlük kasım maaşı, 2.816,00 TL maaştan yapılan kesintiler, 3.590,00 TL prim alacağı, 1.200,00 TL yol yardımı, 600,00 TL yemek ücretinin yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının, çalışma şartlarında aleyhine sonuç doğuracak bir değişiklik yapılmadığını ve bu durumun defalarca kendisine bildirildiğini, işveren sıfatı ile müvekkilinin iş disiplinini ve düzenini sağlamak ve işin devamlılığını temin etmek durumunda olduğunu, insan kaynakları bölümünde her zaman bazı görev tanımlarının değiştiğini ve işin mahiyetinde esaslı değişiklikler olmamak üzere bazı düzenlemelerin o günün şartlarına göre yapıldığını, işyeri düzeni bakımından bu durumun son derece olağan olduğunu,

bu tür esasa ilişkin olmayan ve şartlara göre yapılan değişikliklerin işçinin kabul etmesi kanunun da amir hükmü olduğunu, o dönem işyeri düzeni itibarı ile davacıya ihtiyaç bulunan ve konumu itibarı ile önceki görevi ile aynı seviyede bir yer değişikliği yapıldığını, yapılan görevlendirmenin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi anlamında çalışma şartlarının aleyhe esaslı tarzda değişikliği olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığını buna rağmen işe gelmeyen işçinin tek taraflı iradesi ile iş sözleşmesini sona erdirmiş bulunduğunu, davacının akdi kendisinin feshetmesi sebebiyle kıdem ve ihbar tazminatı alamayacağını,

davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı iş yerinde çalışırken yönetim kurulu kararı ile görevi değiştirilerek birkaç kademe daha aşağısı olan satış temsilcisi görevi verildiği, davacının da bunu kabul etmeyerek iş sözleşmesini haklı sebeplerle feshettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, iş şartlarında yapılan esaslı değişikliği kabul etmemesi sebebiyle iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek dava konusu isteklerde bulunmuş, mahkemece davacının iş şartlarında esaslı değişiklik yapılmak istendiği, kabul etmemesi sebebiyle geçerli sebebe dayanmaksızın iş sözleşmesinin feshedildiği gerekçesiyle yazılı şekilde istekler kabul edilmiş ise de mahkemece dava konusu uyuşmazlık bakımından uzmanlık sahibi olmayan bir hukukçu bilirkişiden rapor almak suretiyle sonuca gidilmesi isabetli bulunmamıştır.

Davacının çalıştığı işyerinde yapılan işin ve davalı şirketin faaliyet alanında uzman işletme yönetimi uzmanına yerinde keşif de yapılmak suretiyle inceleme yaptırılarak davacıya teklif edilen görev değişikliğinin aleyhe esaslı değişiklik oluşturup oluşturmayacağı açığa kavuşturulmalı ve sonuca göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.