Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/28650 K.2013/26461

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalı işyerinde üstyapı formeni olarak haftanın her günü 07:00-22:00 saatleri arasında çalıştığını, bayram ve genel tatillerde izin kullandırılmadığını, ... sözleşmesi feshedildikten sonra tazminatlarının ödenmediğini beyanla, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını en yüksek banka mevduat faizi birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili ... sözleşmesinin sözleşme süresinin bitimi ile son bulduğunu, çalışmasının kesintili olduğunu, 22.07.2007 tarihinde bu tarihten önceki çalışmaları karşılığı davacıya kıdem tazminatı ödemesi yapıldığını, daha sonra davacının bir dönem daha çalıştığını, toplam beş sezon halinde yapılmış tüm çalışmaları için tüm alacaklarının ödendiğini, ücretinin iddia edildiği gibi olmadığını beyanla, haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu bakiye kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı ... Kanunu’nun 63. maddesinde, ilke olarak çalışma süresi haftada en çok kırkbeş saat olarak belirtilmiş, devamında tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ifade edilmiştir. İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları, fazla sürelerle çalışma olarak adlandırılır.

Davacı işçinin günde ortalama altı saatlik bir uyku ihtiyacı bulunduğu kuşkusuzdur. Öte yandan, dört saatlik bir sürede özel ihtiyaçları için gereklidir. Nitekim, 05.04.2006 tarihli 9-107/144 karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurul Kararında da aynı olgu paylaşılmıştır.

4857 sayılı Kanun'a göre, günlük ondört saat çalışıldığı varsayılarak hesaplamaya gidilmelidir.

Somut olayda, davacının 22.04.2002-29.11.2007 tarihleri arası haftanın yedi günü yaz mevsiminde 07:00-21:00 saatleri arası ortalama haftada yirmidokuz saat fazla mesai yaptığı, kış mevsiminde 07:00-17:30 saatleri arası ortalama haftada onüç saat fazla mesai yaptığının kabul edildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Ancak davacının günlük en fazla on dört saat çalışılabileceği, 4857 sayılı Kanun'un 63/II maddesine göre onbir saati aşan üç saatlik bir fazla çalışmadan söz edilebileceği kabul edilmelidir.

Bu tespite göre davacının yaz mevsiminde haftada onsekiz saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmaması hatalıdır.

3-Davacının kış mevsiminde fazla mesai yaptığı iddiasına, davalı vekili tarafından yapılan itiraza göre Kazakistan'da kışın soğuk günlerde fazla çalışma yapılıp yapılmadığı denetlenmeksizin hatalı değerlendirmeler içeren bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.