Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/26882 K.2014/36047

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili davacının 26.05.2007- 20.11.2009 tarihleri arasında davalı şirkete ait mağazada satın alma sorumlusu olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin davalı işverenlikçe herhangi bir sebep bildirilmeksizin feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının hizmet sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle haklı sebeple fesih edildiğinden tazminat talep hakkının bulunmadığını, çalıştığı dönemde tüm alacaklarının ödendiğini belirterek haksız açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep yokken davalı tarafından feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre taraflar vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ücretin miktarı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir.

Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda; davacı 2.000,00 TL net ücret aldığını iddia ederken davalı davacının 800,00 TL net ücret aldığını savunmuştur. Mahkemece davacının özellikleri açıklanıp yöntemince ücret araştırması yapılmaksızın davalı tanığının beyanına itibar edilerek davacının 1.250,00 TL net ücret aldığının kabulü yerinde olmamıştır. Yukarıda açıklandığı gibi ücret araştırması yapılarak sonucuna göre diğer delillerle konunun değerlendirilip davacının ücretinin belirlenmesi ve taleplerinin hüküm altına alınması gereklidir. Bunun yapılmaması ise hatalıdır.

3-Davacının fazla çalışma ücretinin hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacının mağazada reyon sorumlusu ve yönetici olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacının kararlaştırılan ücretinin parça başına ücret olmadığı anlaşılmaktadır. Kaldı ki davacının yaptığı işin buna uygun olmadığı da açıktır. Şu halde davacının fazla çalışma ücreti talebi değerlendirilip hesaplanırken ücretin %150’sine göre değil de parça başı ücretin kararlaştırıldığı işlerde olduğu gibi ücretin %50’sine göre hesaplama yapılması isabetsizdir.

4-Diğer taraftan davacının bilinen ücretinin bilinmeyen dönem ücretini bulmak için asgari ücrete oranlanmasında da hata yapıldığı görülmektedir. Bilirkişice davacının net ücretinin net asgari ücrete oranlaması yapılmış ise de fesih tarihindeki net asgari ücretin hatalı olarak düşük belirlenmesi neticesinde oran davalı aleyhine yüksek çıkmıştır. Bunun neticesinde ise davacı lehine daha yüksek fazla çalışma ücretine hükmedilmiş olup, bu husus ayrıca bozma sebebi yapılmıştır.

Sonuç: