KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/29678 E., 2015/3260 K.·Adına Vekili...
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Şubat 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ücreti ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
245 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, işyeri taşındığından bahisle iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin, ikramiye ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, işyerinin ...iline taşındığını davacının gitmek istemediğini haklarının ödendiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.
Somut olayda bilirkişi raporunun dosyaya girmesinden sonra davalı vekili tarafından ibraz edilen yıllık izinlerin kullanıldığına dair yazılı belgedeki imzaların davacıya gösterilerek; imzasının davacıya ait olduğu belirlenen izin sürlerinin kullanıldığı kabul edilerek alacak olarak hesaplanmaması gerekir. Mahkemece yıllık izinlerin kullanıldığı iddiasını içeren yazılı belge içeriği değerlendirilmeden eksik inceleme ile sonuca gidilmesi bozma nedenidir.
./..
- 2 -
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/29678, K. 2015/3260, 5 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama