KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/3632 E., 2014/2133 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Cihanbeyli Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 13/09/2012
- Numarası
- 2012/351-2012/456
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi..tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili davalının müvekkili şirkette çalıştığı dönemde talebi üzerine avans olarak verilen ancak daha sonra ödenmeyen avans bedelinin tahsili için davalı aleyhine Cihanbeyli İcra Müdürlüğü’nün 2010/467 E. sayılı takip dosyası kapsamında icra takibi başlatıldığını, ancak davalı tarafın borca ve yetkiye itiraz etmesi sebebiyle takibin durduğunu, itirazının iptali ile %40’dan az olmamak üzere icra inkar tazminatıyla cezalandırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece, Ankara 32. İcra Müdürlüğü’nün 2010/8139 E. sayılı takip dosyasında da aynı sebepten ötürü borçlu aleyhine 22.04.2010 tarihinde ilamsız takip başlatıldığı, takip sırasında borçlu vekili tarafından yetki, zamanaşımı ve borca itiraz edilmesi sebebiyle 12.05.2010 tarihinde takibin durduğu ve bu itirazın alacaklı tarafa tebliğ edilemediği anlaşılmış olup bu sebeple takibin halen derdest olduğu ve borçlu tarafından derdestlik itirazında bulunulduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Mahkemece açılan itirazın iptali davasının derdest olan başka bir icra takip dosyasının derdest olması gerekçesiyle reddine karar verilmiştir. Davacı yetkili icra dairesinde dava açmış ve yetkili icra dairesinde takip yapmıştır. Derdest olan tek itirazın iptali dosyası eldeki dosyadır. Mahkemece işin esasına girilerek davanın görülmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile derdestlik nedeniyle davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/3632, K. 2014/2133, 13 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama