KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/29181 E., 2016/2103 K.·Y Argıtayilamı
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Ocak 2016
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin 01.12.2011 tarihinde iş sözleşmesini feshettiğini, bu sebeple kıdem tazminatının, yıllık izin ücretinin, fazla mesai ücretinin ve genel tatil ve hafta tatili ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacının fazla çalışma alacağı bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.
Söz konusu alacak kalemleminin yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.
Somut olayda, davacı dava dilekçesinde ayda bir cumartesi günü çalıma olduğunu beyan etmiştir, davacının bu iddiası tanık beyanları ile doğrulanmıştır. Bu halde fazla mesai hesabında ayda bir cumartesi çalışıldığının kabul edilmesi gerekirken her hafta beş gün çalışıldığının kabulü ile hesaplama yapılan bilirkişi raporu esas alarak hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/29181, K. 2016/2103, 26 Ocak 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama