KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/31379 E., 2016/4825 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Şubat 2016
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, ücret, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
254 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle haklı olarak feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile ücret alacağı, fazla çalışma, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının haklı bir sebep olmaksızın işten kendisinin ayrıldığını, ödenmemiş işçilik alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davacının davalı iş yerinde 04.12.2006-26.02.2013 tarihleri arası göz doktoru olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle haklı sebeple feshedildiği kabul edilerek isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının iş yeri devrinden önceki döneme ait ücret alacağı bulunup bulunmadığı noktasına ilişkindir.
Şirketler arası devir sırasında düzenlenmiş devir belgelerinde görülen maaşların ödenip ödenmediği, ödendi ise ne şekilde ödendiği araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/31379, K. 2016/4825, 22 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama