KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/856 E., 2015/11979 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Mart 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, fazla çalışma, yıllık izin ücreti ile kıdem tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti: Davacı, fazla çalışma, yıllık izin ücreti ve kıdem tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı, davanın reddini istemiştir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz: Hüküm süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir. 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Mahkemece davacının talebi doğrultusunda fazla çalışma, yıllık izin ücreti ve kıdem tazminatı alacaklarının davanın kısmen kabulü ile hüküm altına alınmasına karar verilmiştir. Ancak Mahkemece, davacının lehine olarak hükmedilen kıdem tazminatının yapılan hesaplama doğrultusunda 18.808,58 TL kıdem tazminatı hesabı yapılmıştır. Mahkeme hesaplanan bu rakam kıdem tazminatını değil, 17.802,60 TL kıdem tazminatının davalıdan tahsiline dair hüküm kurulmuştur.
Belirtilen husus bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Sonuç: 1-Hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin kısmen değiştirilerek, yerine;
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/856, K. 2015/11979, 30 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama