Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2016/9246 K.2019/9932

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 07/05/2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat...geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini, tazminat ve işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, Mahkemece davacı tanık beyanlarına dayanılarak, işyerinde ocak ve şubat aylarında fazla çalışma yapılmadığı, diğer aylarda ise haftalık onsekiz saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilmiştir.

Davalı vekili, davacı tanıklarının beyanlarına karşı itirazında, tanıkların işverenin fabrika işyerinde çalıştığını, davacının ise açık mermer ocağı işyerinde çalıştığını, dolayısıyla çalışma düzeni hakkında görgüye dayalı bilgilerinin bulunmadığını ifade etmiş olup, Mahkemece bu itirazın üzerinde durulmaması hatalıdır. Diğer taraftan, işyerinde yürütülen faaliyet ve davacının ifa ettiği iş dikkate alındığında, mevsimsel koşulların mesai düzenine etkisi gereği, fazla çalışma yapılmaya elverişli olmayan ayların belirlenmesinde her iki tarafın tanıklarının yeterli detayda bilgisinin sorulmaması da yerinde değildir. Anılan sebeple, tanıkların beyanlarına yeniden başvurularak, işaret edilen yönler aydınlatılmalıdır.

Ayrıca, davacı tanıklarının da işverene karşı dava açmaları sebebiyle husumetli oldukları anlaşılmakta ise de, davacı tanıklarının davalarındaki fazla çalışma ücretine yönelik kabuller, Yargıtay’ın temyiz incelenmesinden geçerek kesinleşmiştir. Bu durumda, davacı tanıklarının davacı oldukları dava dosyaları celp edilerek, çalışma düzenine yönelik kabullerin incelenmesi ve karşılaştırılması gereklidir. Bu yönden bir işlem yapılmaması da hatalıdır.

Kabule göre de; davacı tanıkları beyanlarına göre yapılmış hesaplamada, tanıkların davalıya ait işyerindeki çalışmaların son bulduğu tarihlerin gözardı edilmesi hatalıdır.

Yukarıda belirtilen hatalı hususlara dikkat edilerek yapılacak incelemeyle, fazla çalışma ücretine yönelik talep bakımından bir sonuca gidilmelidir.

3-Bir diğer uyuşmazlık yıllık izin ücreti alacağı noktasındadır.

Dosyaya sunulan fesih ayı olan 2013 yılının haziran ayına ait, imzasız ücret bordrosunda 805,71 TL tutarında yıllık izin ücreti tahakkuku bulunmaktadır. Dosya içeriğindeki banka hesap dökümleri 18/06/2013 tarihine kadardır. Davacının iş sözleşmesinin 18/06/2013 tarihinde sona erdiği ve bahsi geçen tahakkukun fesih ayına ilişkin bordroda gösterilmiş olduğu dikkate alındığında, meblağın fesih tarihinden sonra ödenmiş olması ihtimali vardır. Bu sebeple, 18/06/2013 tarihinden sonrasına ilişkin banka hesap dökümleri celp edilerek, yıllık izin ücreti tahakkukunun ödenip ödenmediği belirlenmelidir. Bu yönde bir araştırma yapılmaması hatalı görülmüştür.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.