Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/28206 K.2017/7653

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, davacının 01.05.2014-10.12.2014 tarihleri arasında davalı nezdinde muhasebe müdürü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin sebepsiz ve geçersiz şekilde sözlü olarak işveren tarafından feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işine iadesine ve tazminatlara karar verilmesini talep etmiştir

Davalı vekili, müvekkili nezdinde çalışan kişi sayısının 20 olduğunu, işe iade davasının açılabilmesi ön şartının gerçekleşmediğini, davanın reddinin gerektiğini, iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-e maddesi gereğince davacının kusurlu hareketi üzerine sona erdirildiğini, işe iade koşullarının oluşmadığını belirterek davanın öncelikle usulden ve esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının şirket gizlilik politikasını ihlal ettiği yönündeki iddiaların sübut bulmadığı gibi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 19/1. maddesindeki usule uyulmadan, davacıya fesih sebeblerinin açık ve net bir şekilde bildirilip savunması alınmadan ve feshin son çare olması ilkesine uyulmadan iş sözleşmesinin feshedildiği böylece geçerli feshin davalı tarafca ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, davalı tarafından gerçekleştirilen feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine,

davacının yasal süresi içerisinde işe başlamak için başvurmasına rağmen işverenin süresinde işe başlatmaması halinde ödemesi gereken tazminat miktarının işçinin kıdemi de gözetilerek 4 aylık brüt ücreti olarak belirlenmesine, davacının işe iadesi için davalı işverene süresi içerisinde başvurması halinde hak kazanacağı ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok 4 aylık ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin gerektiğine karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

Somut olayda, davalı işverenin aynı iş kolundaki işyerlerinde çalışan işçi sayısının otuzdan fazla olduğu usulüne uygun şekilde ispatlanamamıştır. Bu nedenle davacının iş güvencesi hükümlerinden faydalandığının kabulü ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.