Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/731 K.2017/566

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı ve geçerli sebep olmadan davalılar tarafından feshedildiğini, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğunu belirterek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat ve alacakların belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık nedeni ile haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın reddine ilişkin verilen karar davacı tarafın temyizi üzerine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 03.11.2015 tarih, 2015/19089 esas, 2015/21263 karar sayılı kararı ile bozulmuştur. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

Dosya içeriğine göre, AB dış ilişkiler koordinatörü olarak çalışan davacının iş sözleşmesi 04, 10, 18 ve 24 Şubat 2014 tarihlerinde mazeretsiz olarak işe devam etmediği gerekçesi ile 28.03.2014 tarihi itibari ile haklı sebeple feshedilmiştir. Mahkemece davacının belirtilen tarihlerdeki devamsızlığının sabit olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak dinlenen şahit beyanları, imzalı devam çizelgeleri ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının 24.02.2014 ve 18.02.2014 tarihlerinde devamsızlık yaptığı kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya koyulamamıştır.

10.02.2014 ve 04.02.2014 tarihlerinde ise, mazeretsiz olarak işe gitmediği anlaşılmışsa da kanunda, haklı fesih sebebi için belirtilen ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü devamsızlık yapılması koşulunun gerçekleşmediği anlaşılmaktadır.

Davacının en son devamsızlığından sonra makul süre içerisinde yapılmadığı anlaşılan fesih için dosya kapsamına göre geçerli sebep oluşturacak olguların da mevcut olmadığının anlaşılması karşısında davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddedilmiş olması hatalıdır.

Davacı, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğunu belirterek işe iade isteminde bulunmuş olup 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi doğrultusunda taleple bağlılık kuralı gereğince, başka bir araştırma ve inceleme yapılmasına gerek bulunmaksızın davacının, davalı şirket bünyesinde işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden davalıların müştereken sorumlu tutulmalarına karar verilmesi gerekmiştir. Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.