KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2018/1716 E., 2020/3540 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Kasım 2020
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-K A R A R-
Davacı vekili, müvekkili şirketin davalıdan faturaya dayalı olarak alacaklı olduğunu, bu alacağın tahsili için girişilen takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, davacının müvekkiline herhangi bir hizmet vermediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkeme kararı Dairemizin 2014/1931E., 2014/6357K. Sayılı ilamı ile eksik inceleme nedeni ile bozulmuştur.
Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, dava konusu faturaların davacı tarafça davalıya tebliğ edilmediği ve faturaya konu hizmetin verildiğinin davacı tarafça kanıtlanması gerektiği, teslim fişlerinde ismi geçen Servet Mem1iş'in tanık olarak dinlendiği, fatura tarihlerinde bu tanığın davalı şirketin çalışanı olduğu, SGK kayıtlarından davalı çalışanı olan tanığın beyanları, davacının defter kayıtları ile birlikte değerlendirildiğinde faturalarda belirtilen hizmetlerin davacı şirket tarafından yapıldığı konusunda yeterli kanaat oluşturduğu gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2018/1716, K. 2020/3540, 11 Kasım 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama