Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2007/1581 K.2008/3180

6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 2 ]

6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 93 ]

5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 231 ]

5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 216 ]

"İçtihat Metni"

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak, gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

1- Sanık hakkında tanzim edilen 02.07.2002 tarihli suç tutanağında, Antalya ili Kepezaltı mevkii 140 nolu bölmede yer alan orman vasfındaki yeri kapsayan 226 nolu parsel içinde yer alan 341 m2,lik yeri işgal edip 102 m2,ye betonarme ev yaptığı, evin altında odunluk olup güneyinin tuğla, doğusunun kafes telle çevrilip içine 21 adet meyve ağacı dikmek suretiyle, devlet ormanına tecavüzde bulunduğu iddiasıyla açılan K.D. üzerine,

sanık savunmasında yeri 1992'de Mehmet'ten satın aldığını, onun da noter senediyle aldığını, evi kendisinin yapıp bir kısım ağaçlar diktiğini, orman olduğunu bilmediğini, orman olmayan yerlere dikenli tel çekildiğini, aldığı yerin dikenli telin dışında kaldığını savunmuş;

mahallinde uzman bilirkişiler vasıtasıyla yapılan 07.10.2005 tarihli keşif sonucu fen kadastro bilirkişi tarafından düzenlenen 26.10.2005 tarihli krokili raporunda tutanak mümzii tarafından gösterilen suça konu yerin 2148, 2149 ve 2150 nolu O.S.T.'den hareketle sabit noktalardan yararlanarak paftayı zemine aplike ederek yaptığı ölçüm sonucunda krokide A işaretli 90 m2'lik kargir tek katlı ev ile B işaretli 140 m2,lik evin dışında bahçe olarak kullanılan yerlerin D...

Köyü 226 nolu P içinde kaldığını.

Antalya Kadastro Mahkemesi'nin 2001/49 Esas 2002/18 Karar sayılı ilamıyla 226 nolu P'nin A işaretli 846.755 m2 yüzölçümlü kısmının 2745 ve 2746 nolu parsellere hükmen ifraz edilip orman vasfıyla Hazine adına tescilinin istenip, dava konusu A ve B işaretli yerlerin 2746 nolu parsel içinde kaldığını belirtmiş; orman yüksek mühendisi bilirkişinin düzenlediği 28.10.2005 tarihli raporunda da, fen bilirkişinin raporu teyit edilerek A işaretli 90 m2'lik ev ile B işaretli 140 m2,lik bahçenin olmak üzere toplam 230 m2'lik yerin D...

Köyü 226 nolu parsel içinde bulunduğunun; bu köye ait dava konusu yerin de içinde bulunduğu sahanın orman kadastrosu ve 2. madde uygulanma çalışmalarının 1976 yılında yapılıp 09.12.1976'da ilan edilerek itiraz edilmeyen yerlerde 09.12.1977 târihinde kesinleştiğini, 2/B uygulama çalışmalarının da 15.06.1989 tarihinde ilan edilerek kesinleştiğini;

önceki yıllarda nizalı yerin dış kısmından geçen beton kazık ve dikenli tel ihatanın hangi kurum veya kuruluş tarafından çekildiğine dair kanıtlayıcı bulgu bulunmadığını belirtmiş ise de, fen bilirkişinin krokisinden bu dikenli tel hattın orman kadastrosuna göre orman sınır hattı olmadığının anlaşılmasına; yine bilirkişi raporunda suça konu sahanın yer aldığı Antalya D...

Köyü 226 nolu parsel ile ilgili Antalya Kadastro Mahkemesi'nin 21.02.2002 tarih ve 2001/49 esas, 2002/18 karar sayılı kararında da D...

Köyü 226 nolu parselin o dava dosyasına ekli haritada A harfiyle gösterilen 846.755 m2/lik yerinin devlet ormanı olarak tesciline karar verilip bu kararın 11.04.2002 tarihinde kesinleştiği, suça konu ihtilaflı yerin belirtilen kısımlarının da orman olarak kesinleşen bu saha içinde bulunduğu tespit edilmiş, ayrıca Orman Genel Müdürlüğü'nün müfettişleri tarafından düzenlenen inceleme raporunda dahi bu tespitler doğrulanmış;

dosya içinde mevcut 226 nolu parselle ilgili Antalya Valiliği 1. Bölge Tapu Sicil Müdürlüğü'nün bila tarih 1606 ve 2786 sayılı yazı ve eki tapu kayıtlarından da bu hususun açıkça görüldüğü üzere, sanığın işgalindeki bahçe ve evin devlet ormanı olduğu ve tecavüzde bulunduğu sabit olduğu halde tüm dosya içerisindeki yazılı müşahhas delillere aykırı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi;

2- Sanık hakkında tutulan suç tutanağına konu orman sahasında kalan tesislerin müsaderelerine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla, özel nitelikte olan 6831 sayılı Orman Kanunu'nda getirilen köklü değişikliklerin ve ceza sisteminin lehe hükümlerinin bütün halinde değerlendirme sonucu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. maddesi dikkate alınarak sanık lehine uygulanması gerekliliği ve 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesinin 1. fıkrası uyarınca CMK'nın 231/5, 14. madde ve fıkralarında öngörülen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında ceza sınırının 2 yıla çıkartılması ve soruşturma ile kovuşturması şikayete bağlı suç olma şartının kaldırılması kuralları gereğince, bu hususların mahalli mahkemece birlikte değerlendirilmesi lüzumu,