Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2016/7249 K.2017/2806

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

A) Sanık ... hakkında müştekiler ... ve ...'ye karşı kasten yaralama suçları nedeniyle kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara yönelik sanık müdafiin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı kararı uyarınca, sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının, aynı Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından tetkik edilmek üzere, temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

B) Sanık ... hakkında müşteki ...'e karşı kasten yaralama suçundan; sanık ... hakkında müştekilere karşı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan; sanık ... hakkında mağdur ...'ye karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafiin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ... hakkında müşteki ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; müştekinin aşamalarda alınan istikrarlı beyanlarında, sanığın kendisini bıçakla yaraladığını iddia etmesi, bunu doğrulayan olay tarihli raporda, boyun sağ yanda, sol el dış yüzeyinde, sol el başparmak dış yüzeyinde, sağ el başparmak dış yüzeyinde çeşitli ebatlarda abrazyonlar bulunduğunun belirtilmesi, olayın taraflarından müşteki ...'nin de müştekinin anlatımlarını doğrulaması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında müştekilere karşı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; sanığın, müştekilere yönelik eylemlerinin ayrı ayrı suç oluşturduğu ve her bir kasten yaralama suçundan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle 5237 sayılı TCK'nin 43/3. maddesine aykırı davranılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında mağdur ...'ye karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; sanık hakkında hüküm kurulurken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi yerine 86/2. maddesinin gösterilmesi, sonuca etkili görülmeyen, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

C) Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde. “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir.

Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir.

Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hükümden "ödenmeyen para cezasının hapse çevrilmesine," ibaresi çıkartılarak hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

D) Sanık ... hakkında müşteki ...'ye karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Müştekinin aşamalarda alınan beyanlarında, her üç sanığın da kendisine saldırdığını beyan etmesine karşın, kendisine silahtan sayılabilecek bir aletle vurulduğuna dair herhangi bir beyanının bulunmadığı, müştekinin adli rapor içeriğine göre de, ayağında meydana gelen kırığın silahtan sayılan bir aletle gerçekleştirildiğine dair bir bulgunun olmadığı dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanması koşullarının oluşmadığı gözetilmeden sanık hakkında fazla ceza tayini,

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,